“Ayağım kaydığı zaman, Rabbim, merhametin beni destekledi. Ağır düşüncelerle dolup taştığımda, senin tesellin ruhumu sevindirdi” (Mezmur 94:18-19).
Birkaç gün boyunca eklemlerimde ve belimde ağrı hissettim. Fiziksel ağrımdan dolayı sürekli şikayet ediyordum ve mağlup olunmuş bir tutum sergiliyordum. Bu durumun zihinsel durumumu ve yakınlarımla olan ilişkilerimi etkilediğini fark etmiyordum, ama kızlarım bunu fark etti. Şakalarına gülmüyor ve sohbetlerine katılmıyordum. Ciddi kalıyor ve duygularımı belli etmiyordum. Büyük kızım bana sordu:
- Anne, neden gülmüyorsun?
Zihnimden birkaç cevap geçti. Hepsi yaşadığım ağrıyla ilgili mantıklı bahanelerdi. Ama o anda Rab, tutumumu değiştirmem konusunda beni teşvik etti.
Kutsal Ruh, bizi sevinç armağanıyla kutsamıştır. Ağrıma, zayıflığıma ve yorgunluğuma odaklanmak yerine, Tanrı’daki değişmez sevince yaslanmayı seçebilirdim. Çocuklarımla tekrar gülmeye başladığımda, ruhum hafifledi ve davranışım değişti.
Ağrılarımızın ortasında bile sevinç içerisinde yaşayabiliriz. Rabbimiz bize, irademizi Onun iradesine uygun hale getirdiğimizde sevinç doyumunu verir.
Orijinal makalenin bağlantısı: https://www.upperroom.org/devotionals/en-2025-07-31
* Kutsal Kitap alıntıları şu kaynaktan alınmıştır: Mukaddes Kitap, Orijinal Dillerden Yeni Çeviri © Bulgaristan Mukaddes Kitap Derneği 2013