"Neden üzülüyorsun, ey ruhum, ve neden huzursuz oluyorsun? Tanrı'ya güven; çünkü yine O'ndan gelen kurtuluş için Tanrımı yücelteceğim" (Mezmur 42:6*).
Pazar okulu hayatımda öğrendiğim ilk şeylerden biri, bir çocuğun mutlaka ailesi için ağlayacağıydı. Her pazar en az bir çocuk, kendini güvende hissettiren insanlar odadan çıktığında gözyaşlarına boğulurdu.
Her çocuğa annesinin ve babasının yakın olduğunu, buraya onları bir şeyler öğrenmeleri için getirdiklerini dikkatlice açıklıyorum. Bu, onları terk ettikleri ya da uzun süre ayrı kalacakları anlamına gelmez. O zaman, belirli bir zorluk dünyama karmaşa getirdiğinde ve beni çaresiz hissettirdiğinde çocukların neler hissettiğini anlıyorum. Geçmişe bakarak, "Neden korkuyordum? Neden hayat bu kadar zordu? Neden kendimi yalnız hissediyordum?" diye soruyorum. Tanrı yakındaydı, beni izliyordu ama aynı zamanda öğrenip karakterimi inşa etmeme izin veriyordu.
Şimdi, herhangi bir zorluk Tanrı'nın uzak olduğunu hissettirirse, pazar okulu sırasındaki o üzgün çocukları düşünürüm. O zaman, yenilenmiş bir güvenle kendime "Tanrı yakındır" diye tekrarlarım.
Orijinal makaleye bağlantı: https://www.upperroom.org/devotionals/en-2016-10-08
* İncil'den yapılan alıntılar İncil, orijinal dillerden yeni çeviri © Bulgar İncil Derneği 2013'e aittir