"Hüzün dayanıklılık yaratır, dayanıklılık ise sınanmış erdem, sınanmış erdem ise umut doğurur" (Rom., bç. 5, ay.3*).
Yakın zamanda bu sözleri duydum: “Tanrı bizi mutlu etmek istemiyor, ama dayanıklı kılmak istiyor.” Bu, benim yanılsamalarımı yıktı.
Ancak daha sonra çocuklarımızı nasıl eğittiğimiz üzerine düşündüm, onları karakter sahibi yapmaya çalışıyoruz. Onların mutlu olmasını istemiyor değiliz, ama eğer onlara istedikleri her şeyi vererek mutluluk yanılsamalarını sürdürürsek, onları hayatın zorluklarına ve denemelerine hazırlayamayız.
İsa Mesih'te ebedi yaşamımız varsa, kutsanmışız, bu da dünya mutluluğundan çok daha fazladır. Tanrı bize bu dünyada arzuladığımız bir şeyi vermiyorsa, bu onun bizi sevmediği ya da bizim iyiliğimizi istemediği anlamına gelmez. Bizi sınadığında da bir amacı vardır.
Kendi Romalılara Mektubunda, Pavlus, karşılaştığımız sıkıntılarla övünmemizi dahi öne sürüyor. Belki tuhaf gelebilir, ama o, acı çekmekle dayanıklılık arasındaki bağlantıyı anlamıştı. Yakup da Genel Mektubunda benzer bir şey söylüyor: “Çeşitli denemelere düştüğünüzde bunu büyük bir sevinç kaynağı sayın, kardeşlerim, çünkü imanınızın denenmesi sabrı oluşturur. Ve sabır mükemmel işini yapsın, ki hiçbir eksiğiniz olmadan mükemmel ve tam olun” (Yak., bç. 1, ay. 2 – 4*, koyu yazı bizim tarafımızdan eklenmiştir).
Zorluklar ve sınamalar karakterimizi inşa eder ve bizi dayanıklı yapar, böylece her deneyimle daha güçlü hale geliriz. Bu olurken, muhtemelen bakış açımız da değişecektir. Dünya mutluluğunun koşullara bağlı olarak geçici olduğunu fark edeceğiz ve dayanıklılığın bizi her durumda dirençli kıldığını göreceğiz.
Düşünmek için: Şu anda bir zorluk veya sınavdan mı geçiyoruz? Bunu Tanrı'nın karakterimizi inşa etmek için kullanabileceği bir araç olarak görebilir miyiz?
*Kutsal Kitap alıntıları Kutsal Kitap, revize edilmiş baskı © Bulgar Kutsal Kitap Derneği 2015’den alınmıştır.