Her gün yaşamın ne kadar değerli bir şey olduğunu fark ediyor muyuz? Yoksa günlük hayatımıza fazla mı dalmışız? Bazen bizi psikolojik olarak öyle bir ezecek bir şey oluyor ki, artık yaşamak istemediğimizi mi düşünüyoruz? Bunun sebebi ne olursa olsun, bizi "yaşam" denilen mucizeden vazgeçmeye yeterli bir gerekçe olamaz! Gerçek şu ki, herkes bu şansa sahip değil - hayatta olmak - ve bu şansa sahip olanların çoğu ya bunu boşa harcıyor ya da bir şey için pişmanlık içinde zamanlarını geçiriyor.
Yaşam, potansiyel demektir: faydalı olma potansiyeli, anlamlı şeyler yapma, Tanrı'nın iradesinin ne olduğunu anlama ve yerine getirme, Tanrı ile iletişim kurma, gelişme potansiyeli...
Yaşam bir gün son bulacak ve bunu herkes biliyor, ancak bunu fark eden ve nasıl yaşadıkları üzerinde düşünen az insan var.
Rab İsa şöyle diyor: "Ben geldim ki, yaşamları olsun ve onu bolca yaşasınlar" (Yuhanna, bç. 10, ayet 10*). O bize mükemmel veya sorunsuz bir yaşam vaat etmiyor, ama potansiyelle dolu bir yaşam: kullanmamız için olanaklarla dolu bir yaşam. İsa Mesih'e inanan biz hepimiz, ebedi yaşamın armağanını aldık, ancak burada, yeryüzündeyken, Rab'bin sunduğu bolluk içinde yaşamamız için birçok fırsatımız var. Bahsedilen, dünyevi zenginlikler ve mülkiyet değil, "sevgi, neşe, barış, sabır, nezaket, merhamet, sadakat, yumuşakhuyluluk, özdenetim" gibi (Galatyalılar, bç. 5, ayet 22 – 23*). Bu, Tanrı’nın tüm çocuklarına bahşettiği ve onlardan diğerlerine akan Ruh’un meyvesidir.
Doğmuş ve yaşıyor olmamız gerçek bir mucizedir! Bunun için Tanrı’ya teşekkür edelim ve bize verilen şanstan en iyi şekilde nasıl yararlanabileceğimizi soralım.
*İncil alıntıları Kutsal Kitap, revize edilmiş baskı © Bulgar İncil Derneği 2015’den alınmıştır.