“Benim vereceğim sudan içen, sonsuza dek susamayacak, çünkü ona vereceğim su, içinde sonsuz yaşam için fışkıran bir kaynak olacak” (Yuhanna, bölüm 4, ayet 14*).
Tanrı’yı tanımadan önce, içimdeki boşluğu bazı başarılarla doldurabileceğimi düşünüyordum. Okulda iyi notlar almanın, harika arkadaşlar edinmenin, seyahat etmenin, bir sevgilim olmasının ve uygun bir iş bulmanın her şeyi çözeceğinden emindim. Bu umutların her birinin, hissettiğim bu boşluğu dolduramaması benim için acı vericiydi.
Sonunda insanların, yalnızca Tanrı’nın yapabileceği bir şeyi yapmasını beklemenin mantıksız ve acımasız olduğunu fark ettim. Kendi sınırlılıklarınızı kabul etmek özgürleştiricidir ve Tanrı’nın sevgisinin bu boşlukları doldurmasına olanak tanır. Tanrı’nın sevgisi, sınırlı yeteneklerimizin ötesine uzanır ve bizi onların üzerine taşır.
Bu sevgisiyle hissettiğim boşluğu doldurduğu için minnettarım. Şimdi benim sevincim ve doluluğum gelecekte beklenirken değil, şimdiki zamanda. Başarılarıma, koşullara veya sevilenlere bağlı değilim artık. Tanrı olmadan hayatımı hayal edemiyorum. İmanım geliştikçe, hayatımda Tanrı’nın varlığını tanımaya başlıyorum. O her zaman sadıktır, ben olmasam bile. Mesih, susuzluğumuzu giderecek suyu sunuyor. Mütevazı bir kalple Ona gittiğimizde, bizi sevinçle karşılayacaktır.
Orijinal makale bağlantısı: https://www.upperroom.org/devotionals/en-2023-03-06
* İncil alıntıları Kutsal Kitap, orijinal dillerden yeni çeviri © Bulgaristan İncil Derneği 2013’ten alınmıştır.