“Tanrı, kendi hoşnut olduğu amaç için hem istemenizi hem de yapmanızı sağlıyor” (Filipililer, Bölüm 2, Ayet 13*).
Bir inme geçirdikten sonra kendimi bir hastane yatağında buldum ve düşündüm: "Keşke bir an önce geçse." Tanrı'ya şükür, felç veya konuşma güçlüğüm yoktu, ama çevresel görüşümün bir kısmını kaybettim. Sekiz gün sonra eve dönebildim. Ancak birçok değişiklik vardı. Nesnelere çarpıyordum ve tekrar doğru şekilde manevra yapmayı öğrenmem gerekiyordu. Ama sonunda başardım.
Zorluklarla karşılaştığımızda, ilk düşündüğümüz genellikle "Sadece geçmesini istiyorum" olur. Her zaman denemenin sona ermesini ve huzurlu, iyi bir hayata geri dönmeyi isteriz. Ancak kişisel denemelerim üzerine düşünürken fark ettim ki, en zor anlar genellikle Tanrı'ya en iyi odaklanabildiğim zamanlardır. Sanırım bu anlarda Rab'be her zamankinden daha fazla yaslanabiliyoruz. İnme beni fiziksel olarak etkiledi ama ruhsal olarak yardım etti. Her durumda Tanrı'ya şükretmeyi öğrendim.
Rab her zaman yanımızdadır ve geçtiğimiz denemeler sırasında Tanrı'nın barışını yaşamak büyük bir sevinçtir. Bu anlardan korkmamalıyız, çünkü yaratıcımıza olan inancımızın güçlendiği anlar olabilirler.
Orijinal makaleye bağlantı: https://www.upperroom.org/devotionals/en-2025-08-25
* Kutsal Kitap alıntıları Kutsal Kitap, orijinal dillerden yeni çeviri © Bulgaristan İncil Derneği 2013'den alınmıştır.