Biz sürekli bir şeyler bekliyoruz. Birinin bizi geri aramasını, maaşımızı almayı, siparişimizin gönderilmesini ve daha neler neler. Bekleyiş herkesin günlük hayatında var, sabır seviyelerimiz farklı olsa da. İncil'de birçok yerde Tanrı'yı beklemekten bahsediliyor. Mezmur 27, ayet 13-14'te* Davut şöyle yazıyor: "Eğer yaşam diyarında Tanrı'nın iyiliklerini göreceğime inanmamış olsaydım, fenalık gelirdi. Rab'bi bekle; cesur ol ve yüreğin güçlensin. Evet! Rab'bi bekle."
Peki, Rab'bi beklemek ne anlama gelir? Biz Onun eylemesinin, kurtarmasının, dualara cevap vermesinin, ihtiyaçları karşılamasının, gücümüzü yenilemesinin ve iradesini ortaya koymasının bekleyişindeyiz. O, gökleri ve yeri yaratan, "ölüleri dirilten ve var olmayan şeyleri var olmaya çağıran" ( Rom. 4, ayet 17*) O'dur. Biz zayıf ve sınırlı insanlarız. Bu yüzden ne beklersek bekleyelim, O'ndan bekliyoruz.
Muhtemelen beklemek bize kolay gelmiyor. Bazen sadece bunu yapıyormuşuz gibi geliyor. Zaman geçip gidiyor ve hiçbir şey olmuyor. Ancak Tanrı'nın farklı bir bakış açısı var. O, bizim gibi zamanla sınırlı değildir.
Rab, bekleyişimizi, kendi yüceliğini açığa çıkarmak ve bize sabır ile güven öğretmek için kullanır. Lazar, Meryem ve Marta'nın kardeşi, ağır bir hastalığa yakalandığında, iki kadın İsa'ya haber verir. Ama O acele etmez. Onların görüşlerine göre, O gecikir ve ancak her şey için geç olduktan sonra gelir. Lazar mezarda dört gündür. Marta'nın sözlerinde hayal kırıklığı ve belki de biraz sitem görüyoruz: "Rab, eğer burada olsaydın, kardeşim ölmezdi" (Yuh. 11, ayet 21*). Ancak Tanrı'nın planı, Mesih'in "diriliş ve hayat" olarak ortaya konmasıdır (ayet 25*). Lazar'ı dirilttiğinde, birçok kişi Ona inanır.
Rab'bin zaten bir planı vardır, ancak bu plan bizim tarafımızdan bir bekleyişi içerebilir. Bu yüzden cesur olalım, kalbimizi güçlendirelim ve Rab'bi bekleyelim!
* İncil alıntıları, Bulgarca İncil Derneği 2015 © Revize Edilmiş Sürümü'nden alınmıştır.